Zien – soms even of één worden met de Eeuwige

“Wanneer ik sta in een hoekje van het kamp, mijn voeten geplant op jouw aarde, het gezicht verheven naar jouw hemel, dan lopen me soms de tranen over het gezicht, geboren uit een innerlijke bewogenheid en dankbaarheid, die een uitweg zoekt (…) Ik vecht niet met jou, mijn God, mijn leven is één grote samenspraak met jou. Misschien zal ik nooit een groot kunstenaresse worden, wat ik toch eigenlijk wil, maar ik ben al te zeer geborgen in jou, mijn God. (…)En al mijn scheppingskracht zet zich om in innerlijke samenspraken met jou, de golfslag van mijn hart is breder geworden hier en bewogener en rustiger tegelijkertijd en het is mij of m’n innerlijke rijkdom steeds groter wordt.”
Etty Hillesum

 

 We zijn op 20 juni gekomen aan de zevende en laatste meditatieavond van het winter-voorjaarsseizoen 2018 met als thema’s ‘Zien – soms even’, of ‘Één worden met de Eeuwige’ van de serie ‘’Afstemmen op de eeuwige, Meditatie en bezinning op je geestelijke weg’. In deze serie verkenden en verdiepten we ons in de verschillende fasen van onze geestelijke/spirituele of geloofsweg met behulp van verschillende vormen van christelijke meditatie. Naast bidden heeft christelijke meditatie mensen (ook ons) in en buiten kloosters geholpen om op een dieper niveau zich bewust te worden van de verbondenheid met het goddelijke, met God. Corinne Groenendijk zegt in ‘Afstemmen op de Eeuwige’ in haar toelichting op ‘Zien – soms even’ dat deze fase van de geestelijke weg “de meest ongrijpbare is en tegelijk ook de stap die in één keer duidelijk maakt waar al het zoeken naar je bestemming of naar het zijn van God of in het Licht over gaat”.

“Zien, soms even”, die bekende woorden zijn ook de titel van een dichtbundel van Huub Oosterhuis. Ze roepen herkenning op: ZIEN…SOMS… EVEN… Je moet ze eigenlijk alle drie één voor één proeven. Wij ervaren, even, iets van die andere, diepere werkelijkheid van God: Het ongrijpbare iets dat ons verlost. Velen, en niet alleen mystici, zijn soms op een of andere manier door die andere wereld, het Goddelijke aangeraakt. Soms zeer aangrijpend zoals de ervaringen van mensen met bijna doodervaringen die een helder licht zagen en/of een onbeschrijfelijke ruimte waar ze vrede en rust hebben ervaren of bekenden die op hen wachtten zoals die beschreven zijn door Pim van Lommel in “Eindeloos bewustzijn. Mensen die ervaren hebben, dat God hen op een of andere manier helpt, dat Maria tot steun is geweest en zo nog veel meer. Het zijn ervaringen van mensen, die zich door God aangeraakt voelen, op een vaak onverwacht moment. Hierdoor krijgt het leven dikwijls een nieuwe wending. Zo’n wending zien we ook in het leven van Abraham in Genesis 15: 5 -12.17-18: God leidt Abraham naar buiten en zegt: Kijk naar de hemel en tel de sterren als U kunt en hij vervolgt met: Zo talrijk zal Uw nageslacht zijn. Abraham wordt zo even door God zelf aangeraakt en weet ineens wat zijn bestemming is in het leven: aartsvader worden. Op dat moment krijgt zijn leven nieuwe betekenis en inhoud. Abraham is in onze ogen misschien wel een grote gelovige die continue leeft in Gods aanschijn, maar dat is toch niet helemaal waar. Na deze ervaring moet hij weer gewoon verder en merkt hij samen met Sara, dat de kinderwens toch niet in vervulling gaat en hij gaat ook mopperen, zelfs op God. Ook bij Abraham was dat visioen maar een moment. Even mag hij van het Goddelijke proeven … en dan gaat het allemaal anders dan hij gehoopt, had. Er is teleurstelling …een leven lang zelfs totdat later op een heel andere manier gebeurt wat Abraham in zijn menselijke beperktheid nooit had kunnen denken.

Ook in het evangelie in Marcus 9: 2-10 lezen we het wonder(lijke)verhaal over ‘de verheerlijking op de berg’ een visioen van licht. De helder witte uitstraling van Jezus die op de berg voor de ogen van zijn verbaasde leerlingen Petrus, Jacobus en Johannes van gedaante verandert. En Mozes en Elia die zomaar aan hen verschijnen. En dan de stem die uit de wolk klinkt: dit is mijn geliefde Zoon. Zo'n fantastische ervaring, zou je zeggen, dat verandert het leven van Petrus totaal. Maar Petrus blijft de mens, die hij was en hij zou later Jezus zelfs drie keer verloochenen, lezen we later in het Paasevangelie. Al deze ervaringen hebben vaak een bijzondere lading. Ze raken iets bovenmenselijks, iets van een andere wereld. Ze raken (aan) God. Het is ZIEN…SOMS …EVEN.. Daarna is het vaak weer ploeteren en worstelen in het leven, zoals we ook zagen bij Abraham en Petrus, om weer heel even misschien dat geweldige moment weer te ervaren. Genieten van de momenten dat het leven je toelacht, dat God op een of andere manier van zich laat horen en verder doorworstelen, werken en ploeteren in het leven, om dat goede van God uit te dragen in woord en daad. Dat lijkt de opdracht daarbij te zijn voor ons. Meestal zijn de ervaringen heel gewoon. Je mediteert of bidt niet om God te ervaren, als dat gebeurt is dat mooi meegenomen. Maar je bidt uit verlangen naar … God, naar het goede, naar dat alles samenvalt en klopt en soms, heel soms, ervaar je dat, even: Het ongrijpbare iets dat ons verlost. En dat is genoeg. Het verlangen zelf is al geloof, is vertrouwen. Ervaringen kunnen wel je verlangen wekken. Paulus roept op de heuvel Areopagus de Atheners op om God te zoeken: “Het was Gods bedoeling dat ze (de mensen) hem zouden zoeken en hem al tastend zouden kunnen vinden, aangezien hij van niemand ver weg is. Want in hem leven en bewegen zij en zijn wij (Handelingen17:28).”

De geestelijke weg draait niet om zoeken of vinden van ervaringen, maar om een echter leven te leven, dichter bij hoe de Eeuwige jou ziet. Ook hierin is Etty Hillesum een sprekend voorbeeld wanneer zij in de oorlog als maatschappelijk werkster in Westerbork aan de slag gaat, waar het lijden van mensen haar treft. Ze houdt dit leven vol door te leven vanuit haar innerlijke kracht (zie koptekst); ze leeft meer en meer vanuit Gods aanwezigheid. Vanuit de God die heet : “Ik ben”. Ik ben erbij! Etty heeft haar concrete aardse bestaan, het bestaan in kamp Westerbork met joodse gedetineerden, verbonden met Gods (geestelijke) aanwezig-heid in dat bestaan. God is aanwezig in haar werkelijkheid en zij is aanwezig in Zijn werkelijkheid Uiteindelijk werd zij evenals haar kampgenoten naar Auschwitz afgevoerd en is daar gestorven. Dit was de uiterste consequentie van haar leven vanuit de aan- en inwezigheid van God in haar leven, het één worden met de Eeuwige.

Gods aanwezigheid wordt nooit ons vanzelfsprekende bezit. Van ons uit blijft het altijd een weg van zoeken en tasten, van ZIEN… SOMS...EVEN…ervaren, maar vaak ook niet ervaren. Het is het geloof, anders gezegd, het vertrouwen, dat verder reikt dan onze gevoelens en emoties. We mogen vertrouwen dat God als liefdevolle wijsheid nabij is, ook als we dat niet ervaren Wij kunnen Gods aanwezigheid of inwezigheid niet oproepen, maar we kunnen ons wel (meditatief)oefenen in vertrouwvolle ontvankelijkheid vanuit een open, latende, liefdevolle houding naar onszelf  en alles wat is, in vertrouwen afdalen naar de bodem van onze binnenwereld in ons hart en daarin aanwezig zijn. Vanuit dit aanwezig zijn kan een verbinding met de Aanwezige ontstaan waarin de Geest werkzaam kan zijn.

Annemarie van Wijngaarden en Rob Boersma

primi sui motori con e-max.it
Onze nieuwsbrief >