Tot bloei komen

Honderd bloemen mogen bloeien....broos op stelen ongebroken. Huub Oosterhuis

Slenterend langs de sloten van Waterland geuren en kleuren de vele verschillende bloemen mij toe. Het spattende geel van de vette boterbloemen, de laatste gele lissen, de rode zuring, de roze kleur van koekoeksbloemen, maar ook de elegante zwanebloem met een lange stengel en daar bovenop een fragiele rozet van fijne bloemetjes. Het hoge witte fluitekruid en het felgele koolzaad maken de bermen weelderig. Daarachter genieten we van de verschillende kleurvlakken van de weilanden die op verschillende momenten zijn gemaaid. Begin juni, het late voorjaar, de natuur is tot volledige bloei gekomen.

Ontkiemen, groeien, bloeien, vrucht dragen en afsterven – de levenscyclus van planten wordt vaak als symbool gebruikt voor fasen in een mensenleven. Tot bloei komen is de natuurlijke gang van zaken in een mensenleven, en het is pijnlijk en treurig als dat niet gebeurt.
Bloeien staat tegenover een leven van overleven. Veel mensen overleven. Ze doen wat nodig is om in leven te blijven, ze noemen zichzelf gezond als ze niet naar een dokter hoeven. Ze zijn moe, maar redden het allemaal wel. Ze zijn niet diep ongelukkig, maar zeker ook niet erg gelukkig. ‘Het leven gaat z’n gangetje’, zoals ze zeggen. Ze staan passief in het leven en hebben het gevoel dat de dingen hen allemaal overkomen. Ze voelen zich vaak slachtoffer van de omstandigheden. Kortom: ze overleven.

Hoe natuurlijk het ook klinkt, tot bloei komen gaat bij mensen lang niet altijd over rozen, maar kost kracht en vraagt durf. Helemaal als je je leven als zinloos en leeg ervaart, als je ziek wordt en beperkt blijkt te zijn in je mogelijkheden of als je in angst leeft. Er is moed voor nodig om de eigen ervarings-werkelijkheden, het eigen lijden, beperkingen en te kort schieten  onder ogen te zien en deze in verbinding te brengen met Gods werkelijkheid en om de mens die je door God bedoeld bent te worden en  tot bloei te laten komen. Er is moed voor nodig in te zien óf en zoja, dát en hóe we ook zelf bijdragen aan het lijden. Er is moed voor nodig om andere denk- en handelwijzen in te oefenen. Er is moed voor nodig om onze weg te willen gaan vinden vanuit een oer-verlangen naar geluk en welzijn, niet alleen voor onszelf, maar voor alles om ons heen. Jean Jacques Suurmond wijst op het belang van meditatie om  meer vanuit dit oer-verlangen te leven. Leven vanuit de Heilige Geest die ieder mens tot beeld van God maakt. Een verlangen om ‘de roos van de ware menselijkheid’ die we ten diepste zijn tot bloei te brengen waardoor we vruchtdragers worden. Johannes wijst met de woorden van Jezus hiertoe kort en bondig de Weg: ’De grootheid van mijn Vader zal zichtbaar worden wanneer jullie veel vrucht dragen en mijn leerlingen zijn ( Joh. 15:8). Het volgen van de Weg is niet een weg van overleven en zelfs niet die van (alleen maar) leven ….maar van bloeien. Bloeien doe je als je je geroepen weet en die roeping, je levensmissie wilt volgen in  jouw concrete bestaan. Bloeien doe je als je doet wat je zegt, zegt wat je denkt en denkt wat je weet. Bloeien doe je als je energiek bent, je lichaam bewoont als een passende jas. Bloeien doe je in liefdevolle en voedende relaties en daarbij gevend en/ of ontvangend bent. Bloeien doe je als je de verantwoordelijkheid voor je eigen problemen kunt dragen in het je gedragen weten door de Eeuwige. Bloeien doe je als je je eigen levensverhaal in liefde en mededogen kunt vertellen aan anderen en vanuit belangeloze liefde kunt bijdragen aan het geluk van anderen. Mensen die bloeien zijn niet alleen scheppers van hun eigen bestaan maar dragen, hoe klein misschien ook,  bij aan het Koninkrijk  van God op aarde.

Annemarie van Wijngaarden en Rob Boersma

primi sui motori con e-max.it
Onze nieuwsbrief >