Pelgrimeren

Psalm 121- Een pelgrimslied


Ik sla mijn ogen op naar de bergen,

van waar komt mijn hulp?

Mijn hulp komt van de HEER

die hemel en aarde gemaakt heeft.

Hij zal je voet niet laten wankelen,

hij zal niet sluimeren, je wachter.

Nee, hij sluimert niet,

hij slaapt niet,

de wachter van Israël.


De HEER is je wachter,

de HEER is de schaduw

aan je rechterhand:

overdag kan de zon je niet steken,

bij nacht de maan je niet schaden.

De HEER behoedt je voor alle kwaad,

hij waakt over je leven,

de HEER houdt de wacht

over je gaan en je komen

van nu tot in eeuwigheid

Op  22 juni is de laatste meditatieavond van de jaarserie ‘Meditatie in het ritme van de seizoenen’ . Dertien avonden  zijn we door de seizoenen heen steeds met een ander thema bezig geweest.  22 juni: de zonnewende heeft net plaatsgevonden. De zomer, de tijd van maximale groei waarbij de warmte van de zon alle gewassen en  vruchten de energie geeft om te groeien en te rijpen maar ook de planten kan verschroeien.    Zo is het ook een goede periode om stil te staan bij wat er gebeurt als de druk van de maatschappij zulke vormen aanneemt, dat de natuur of wijzelf moeten (uit)wijken. De zomer is ook de periode dat we mogen uitwijken naar onze vakantiebestemming om te  recreëren, om ons  weer te her-scheppen.  Voor steeds meer mensen is het  ook de  tijd om een pelgrimstocht te ondernemen. Annemarie en ik hebben zo’n pelgrimstocht drie keer  op de fiets mogen smaken: naar Rome, Santiago da Compostella en naar  Barcelona ( Annemarie kon helaas door haar werk  van de laatste twee tochten alleen het eerste en naar Barcelona alleen het laatste deel afleggen). Maar de echte pelgrim gaat lopend. Pelgrim  komt van het  Latijnse peregrinus, dat betekent iemand die over de akkers loopt, een landloper eigenlijk. Elke religie kent een vorm van pelgrimeren. De Islam heeft de ‘hadj’ , dat is de voor gezonde volwassenen verplichte bedevaart naar Mekka als onderdeel van de vijf zuilen, vijf leefregels voor moslims. De pelgrimstocht naar Jeruzalem dateert al van ver voor Christus, omdat Joden daarheen op pelgrimstocht gingen. Christenen volgden dit gebruik vanaf de eerste eeuwen na Christus om in de kerk van het Heilig Graf de palmtak te verwerven.  Later in de middeleeuwen kwamen daar nog twee belangrijke bestemmingen bij:  Rome met de gekruiste sleutels van Sint Pieter en Compostella met de schelp van Sint Jacob. Maar de tijden zijn veranderd. Nieuwe pelgrims lopen weliswaar op de oude pelgrimswegen maar hebben nieuwe eigentijdse doelen. Was het pelgrimeren in de middeleeuwen een verplichte, door de geestelijkheid opgelegde boetedoening met een onzekere afloop : velen stierven aan de ontberingen onderweg, werden beroofd of door  de veerman bij het overzetten over een rivier overboord gekieperd waarna vrienden stroomafwaarts de pelgrim dood of levend beroofden. Voor steeds meer pelgrims nu is het doel niet meer primair aankomen in bijvoorbeeld Rome, maar de weg er naar toe. De weg is het doel. Velen mijden juist de grote drukke  toeristische pelgrimssteden en gaan voor aankomst met vliegtuig of trein terug. De reis naar buiten is voor de meeste pelgrims vooral een weg naar binnen. De Wereldraad van Kerken riep vorig jaar op de komende jaren aandacht te besteden aan ‘pelgrimage’. Frits de Lange, ethicus, schreef hiervoor in  een meditatie ‘De reis die je bent’ het volgende: “Voor de pelgrim is het leven geen project, maar een traject. Onderweg zijn naar God, onderweg zijn naar jezelf. Je bent niet op reis, je bent de reis zelf. Dat ben jij, dat is je identiteit. Je weet niet wat je onderweg allemaal kan overkomen. Wie je zult ontmoeten, met wie je samen op gaat reizen. Hoe al die ervaringen je zullen veranderen. Je weet niet wie jij uiteindelijk zult worden. Je weet niet wie God uiteindelijk voor je zal zijn”. We mogen uiterlijk en innerlijk op weg gaan, wellicht begeleid door bovenstaande pelgrimspsalm 121.

Annemarie van Wijngaarden en Rob Boersma

primi sui motori con e-max.it
Onze nieuwsbrief >