Groeien naar het Licht

‘Probeer door te dringen tot de schatkamer in je binnenste, dan zul je ook de hemelse zien. Als je er binnengaat, zul je ze allebei zien. De ladder naar het rijk der hemelen is verborgen in je eigen ziel. Duik onder in jezelf, weg van de zonde, want daar zul je de trap vinden om naar boven te klimmen’.

 Isaak van Ninevé, woestijnvader (gestorven + 700 na Chr)

In de vorige meditatie, met als thema ´Donker en licht´,  lazen we dat het -voor wie naar het licht wil groeien-, belangrijk is om eerst zijn of haar donkere kanten onder ogen te  zien. Dat betekent: oog durven hebben voor  de schaduwkanten van ons bestaan, ons ermee  durven confronteren, er mee in gesprek gaan en –zo mogelijk- ons er tenslotte mee verzoenen.  Als we willen  ´groeien naar  het Licht´ dan zullen wij de realiteit van ons bestaan moeten onderkennen.
In Genesis lezen we over Jacob die, onderweg slapend op een steen onder de sterrenhemel, droomt over een ladder naar de hemel.  Engelen gaan op en neer. De plek noemt hij na deze ervaring Beth-El, ‘huis van God’. Een huis van God in al haar eenvoud onder de open hemel met het hoofd op een steen.
Benedictus van Nursia, de grondlegger van de Benedictijner orde zegt, dat de mens die wil opklimmen naar God ( de ladder uit de droom van Jacob) moet afdalen in zijn eigen werkelijkheid. Zo legt hij die woorden van Jezus: ‘Wie zich vernedert zal verheven worden’ uit.

Lees meer...

 Donker en licht

……….en hij scheidde het licht van de duisternis (Gen. 1:4a. ). Ik ben het licht dat naar de wereld is gekomen, opdat iedereen die in mij gelooft niet meer in de duisternis is (Johannes 12:46).

 Licht en duisternis zijn existentiële thema’s in ons leven zegt Ton Roumen, theoloog en meditatiecoach. Iedereen kent ervaringen met lichte en donkere momenten en perioden in zijn leven. Om naar het licht te kunnen groeien, is het belangrijk om duisternis te kunnen herkennen. Duisternis verwijst naar negativiteit, onzuiverheid en schaduwkanten. Roumen merkt op dat voor monniken verzoening met de duisternis een belangrijk thema is. De eerste gebedsmomenten van de dag in de christelijke kloosters worden de metten genoemd. Dit woord is afgeleid van het Latijnse woord matutinum, ochtend. De metten worden (zeer) vroeg in de ochtend gebeden, meestal is de zon nog niet op. Het existentiële thema van de metten is namelijk: vertrouwd raken met de duisternis. Vroeg in de ochtend leven we nog in de sfeer van de nacht, want ’s nachts kunnen we worden gestoord door nachtmerries of angsten. Kwellende zorgen en nachtelijk gepieker over levensvragen of twijfel over triviale zaken kunnen ons uit de slaap houden. Tijdens de metten peilen monniken dagelijks hun verhouding tot de duisternis. Ze vragen God licht te laten schijnen op duistere kanten zoals zorgen, twijfels en angsten. Ze doen dit vanuit het vertrouwen dat het licht de duisternis verdrijft. Die zekerheid geeft hoop, dat het ook in hun leven weer licht gaat worden, dat ook in hun leven het licht zal schijnen in de duisternis.

Lees meer...

Met stilte de wereld in

Ik luister aandachtig naar een ander

Pas als ik stil ben,
mijn aandacht open,
mijn oordeel opschort,
mijn gedachte uitstel,
dan pas hoor ik wat je zegt.
Dan zeg je wat je kunt.
Dan vraag ik naar je hart
en ontstaat verstaan met compassie.
Gevoel dat klopt,
doordat mijn hart klopt in mijn oor.
Mijn oor luistert met mijn buik.
Ik kan zuinig zijn met mijn woorden.
Ik spreek met mijn ogen
en zet een stille stap naar jou


Marjan Bosch, in:´Stap in stilte’

Stilte is niet het einddoel van (stilte)meditatie. De ervaren stilte duurt slechts tijdelijk. Zij zal steeds weer gezocht moeten worden om vanuit de vruchten van stilte zoals liefdevolle aandacht, handelend in de wereld te staan. We lazen dit ook bij Etty Hillesum in de meditatie over ‘ontvangen van stilte’. Zij besloot in op 6 juni 1943 om  haar joodse geloofsgenoten die wachtten op transport in kamp Westerbork naar Polen te helpen. Zij heeft de mogelijkheid gehad om onder te duiken. Zij deed dat niet! In haar dagboek lezen we hoe haar leven een doorgaande meditatie en gebed werd. Hoe zij steeds weer de stilte opzocht. Zij schrijft dat het leven ‘Eén ononderbroken samenspraak met jou, mijn God’ is, waarin zij een steeds diepere verbondenheid voelde met God en de Liefde van God op het spoor kwam. Het naar binnen keren, in de stilte van haar hart, heeft bij haar niet geleid tot in zichzelf opgesloten zijn. Zij heeft zich juist hierdoor kunnen openen naar de wereld om haar heen. Haar wereld was ‘een hel’ met een permanente dreiging om gedeporteerd te worden. Die verbondenheid met God en de verbondenheid met de mensen om haar heen gaven haar vaak, tot tranen toe bewogen, een gevoel van dankbaarheid en geborgenheid. Dit maakte dat zij helpend aanwezig kon zijn bij het lijden van haar kampgenoten.

Lees meer...

Ontvangen van stilte

Velen zijn gretig op zoek, maar alleen zij zullen vinden die in voortdurende stilte volharden!
Stilte zal u verlichten in God en zal u bevrijden van de spoken van onwetendheid.
Stilte zal u verenigen met God.
Hou van de stilte meer dan wat dan ook:
zij brengt een vrucht voort die geen tong kan beschrijven.
Aanvankelijk moeten we ons dwingen om stil te zijn.
Maar daarna wordt vanuit onze echte stilte iets geboren dat ons naar diepere stilte drijft.
Moge God u een ervaring schenken van dit ‘iets’ dat geboren wordt uit stilte.


Isaac van Nineve (Syrische woestijnmonnik, 7e eeuw na Chr.)

Net als deze Isaac van Nineve in de 7e eeuw beschrijft ook Antoinette van Gurp in 2013 hoe we in een ‘diepere stilte’ gebracht kunnen worden. Een stilte die alleen maar ontvangen kan worden: ‘Wanneer we er werkelijk voor God kunnen zijn, ons toevertrouwen, overgeven, dan kunnen we naar een diepere stilte gebracht worden. Deze stilte is niet met wilskracht te verkrijgen maar ze wil toegelaten, ontvangen worden. We moeten aan God overlaten wat we niet kunnen. Dan kan misschien ervaren worden, dat we aangeraakt worden door een andere, ongrijpbare Werkelijkheid. Dit is een kostbare stilte waarin niets staat tussen God en onszelf: geen mensen, dingen, gevoel, verstand of voorstellingsvermogen. We openen ons voor God, en de ervaring is: ‘niet mijn wil, maar uw wil geschiede’.’ 

Lees meer...

Richten van stilte

Ik weef een stilte rond mijn lippen.

Ik weef een stilte in mijn geest.

Ik weef een stilte binnen mijn hart.

Ik sluit mijn oor voor wat afleidt.

Ik sluit mijn oog voor wat misleidt.

Ik sluit mijn hart voor wat verleidt.

Breng mij tot rust en maak mij stil.

Verdrijf uit mij alle tumult.

Omhul mij met stilte en vrede.

uit een Keltisch gebed

Stilte in christelijke meditatie is geen doel op zich. Stilte is alles en niets tegelijk, leeg en vol. Wanneer men groeit in het proces van stilte, de stroom van opkomende gedachten, gevoelens en lichamelijke sensaties heeft kunnen laten voor wat ze zijn en de positie van geduldige, vriendelijk waarnemer kan handhaven, kan er een ruim panoramisch uitzicht ontstaan voor wat in jezelf leeft en buiten je plaats vindt. Er is een ruimte en vrijheid om vanuit die beleefde stilte je innerlijke blik, gedachten en gevoelens (je hart dus) op God te richten. Je neemt niet alleen de houding van waarnemer, maar ook van regisseur aan om vanuit je wil adequaat om te gaan met je gevoelens, gedachten en lichamelijke gewaarwording. Paula van Cuilenburg geeft aan dat je in de houding van waarnemer én van regisseur, bij gestaag oefenen,’ een sterk centrum van bewustzijn en wil’ ontwikkelt.

Lees meer...

primi sui motori con e-max.it
Onze nieuwsbrief >