Wandelen in het Licht

En dit is de boodschap die wij van Hem gehoord hebben en aan u verkondigen, dat God licht is en dat in Hem in het geheel geen duisternis is. Als wij zeggen dat wij gemeenschap met Hem hebben en wij toch in de duisternis wandelen, liegen wij en doen de waarheid niet. Maar als wij in het licht wandelen, zoals Hij in het licht is, hebben wij gemeenschap met elkaar, en het bloed van Jezus Christus, Zijn Zoon, reinigt ons van alle zonde. 
1 Joh.1:5-7

Onder wandelen wordt letterlijk verstaan ‘het reizen te voet in een gematigd tempo, waarbij de voeten om beurten worden verplaatst zodat er zich altijd één voet op de grond bevindt ’. Wandelen is dus  rustig onderweg zijn, stap voor stap, zonder haast, zonder prestatiedwang. Wandelen, reizen en  onderweg zijn, zijn ook krachtige metaforen voor de manier waarop wij ons verhouden tot het leven, tot medereizigers, tot onszelf en tot God. In het Grieks betekent wandelen tegelijk ook rondwandelen, alsof onderweg zijn betekent dat je je beweegt rond een centrum, rond iets dat blijvend is. Dat blijvende kun je God noemen, de Bron of het Licht. Wanneer wij in het Licht willen wandelen, wanneer God steeds meer de grondtoon van ons bestaan wordt, verandert dat geleidelijk onze ‘lifestyle’.
 
Als we wandelen in het Licht weten wij ons op een bepaalde manier verbonden met God en met de ander. Misschien ervaren we soms even dat God met ons onderweg was en is. Wanneer we zo wandelen ontmoeten we reisgenoten die ons op het spoor kunnen houden. Een bekend Afrikaans spreekwoord luidt niet ten onrechte:  ‘Wie alleen loopt, raakt de weg kwijt’.  Aansluitend bij de wandelmetafoor zei ds. Alke Liebich  bij het afscheid van de Paaskerk in Oss:  “Je wandelt soms een stuk met elkaar mee, je blijft samen staan en kijkt achterom. Welk geschenk ligt daar op je weg, welke droogte  ben je toch maar doorgekomen? Je zoekt samen naar een weg om te gaan, of je ontdekt dat wachten nu misschien beter is. Even niet lopen en verder willen, maar blijven staan. En zien, voelen en ontdekken. Ook dat kan wandelen zijn.”   
Ook  in de  meditatiegroep kunnen we een tijd elkaars reisgenoten zijn; en staan we soms ook samen stil.

Wandelen met God, op weg zijn met God  daar kan bij horen dat je juist twijfelt aan God , vragen hebt zonder makkelijk antwoord, en dat je zoekend bent. In periodes van twijfel zet je vraagtekens bij je geloofsopvattingen die misschien wel vanuit je jeugd zijn meegereisd. Een vorm van eenvoudig geloof met voorstellingen over God van vroeger waar je  soms naar terug kunt verlangen. Twijfel zet pijnlijke vraagtekens bij je opvattingen. Maar is God een set van opvattingen? Twijfel legt bloot dat we een mening over God hebben gevormd en dáárin hebben geloofd - en dus niet in God zelf. Twijfel is dan  een Godsgeschenk. In zo’n periode van twijfel wandelen de vragen met je mee. De drukte van je leven is je weggenoot en leidt je af, en toch is er ook een gevoel van leegte en gemis aan je zijde. Het is belangrijk om dan je eigen weg kalm zoekend te blijven gaan. Je kunt naar de weg van anderen kijken, maar niet om die te kopiëren. Geloven kan dan van karakter veranderen in de zin dat het meer een vertrouwen wordt en een levensstijl wordt waartoe de bijbelse verhalen inspireren.
Wandelen met God kan dan betekenen dat God in jouw leven een andere betekenis krijgt, na zo’n periode waarin God  niet belangrijk was, of onvindbaar leek.                            
Wandelen in het licht kan ook betekenen, dat twijfel geen rol speelt. Bijvoorbeeld als je de verbondenheid met God als van dezelfde orde ervaart als de verbondenheid met de naaste.  God liefhebben boven alles en je naaste als jezelf zijn ook even belangrijke geboden. Jezus, die zelf met God en mensen wandelde en daarin tot het uiterste ging, kan ons tot die liefde inspireren.

primi sui motori con e-max.it
Onze nieuwsbrief >