Ontvangen van stilte

Velen zijn gretig op zoek, maar alleen zij zullen vinden die in voortdurende stilte volharden!
Stilte zal u verlichten in God en zal u bevrijden van de spoken van onwetendheid.
Stilte zal u verenigen met God.
Hou van de stilte meer dan wat dan ook:
zij brengt een vrucht voort die geen tong kan beschrijven.
Aanvankelijk moeten we ons dwingen om stil te zijn.
Maar daarna wordt vanuit onze echte stilte iets geboren dat ons naar diepere stilte drijft.
Moge God u een ervaring schenken van dit ‘iets’ dat geboren wordt uit stilte.


Isaac van Nineve (Syrische woestijnmonnik, 7e eeuw na Chr.)

Net als deze Isaac van Nineve in de 7e eeuw beschrijft ook Antoinette van Gurp in 2013 hoe we in een ‘diepere stilte’ gebracht kunnen worden. Een stilte die alleen maar ontvangen kan worden: ‘Wanneer we er werkelijk voor God kunnen zijn, ons toevertrouwen, overgeven, dan kunnen we naar een diepere stilte gebracht worden. Deze stilte is niet met wilskracht te verkrijgen maar ze wil toegelaten, ontvangen worden. We moeten aan God overlaten wat we niet kunnen. Dan kan misschien ervaren worden, dat we aangeraakt worden door een andere, ongrijpbare Werkelijkheid. Dit is een kostbare stilte waarin niets staat tussen God en onszelf: geen mensen, dingen, gevoel, verstand of voorstellingsvermogen. We openen ons voor God, en de ervaring is: ‘niet mijn wil, maar uw wil geschiede’.’ 

Etty Hillesum, een jonge joodse vrouw die niet religieus was opgevoed, beschrijft  heel beeldend in  haar oorlogsdagboek het  zo herkenbare moeizame proces van stiltemeditatie. Vanuit  discipline en ontvankelijkheid beschrijft zij een soortgelijke ervaring als Isaac van Nineve:                                                                                                     
“Ik geloof, dat ik het maar zal doen: ’s morgens voor het begin van het werk een half uurtje ‘naar binnen slaan’, luisteren naar wat er binnen in me zit. ‘Sich versenken.’Je kunt het ook mediteren noemen. Maar van dat woord ben ik nog een beetje griezelig. Maar waarom eigenlijk niet? Een stil half uur in je zelf. Het is niet genoeg alleen maar je armen en benen en alle andere spieren te bewegen, ’s morgens in de badkamer. De mens is lichaam en geest. En zo een half uur gymnastiek en een half uur ‘meditatie’ kunnen samen een fundament van rust en geconcentreerdheid leggen voor de hele dag. Maar het is niet zo eenvoudig; zo een ‘stille Stunde’. Dat wil geleerd worden! Alle kleinmenselijke rommel en franje zou dan moeten worden weggevaagd van binnen. Er is per slot altijd zo’n hoop onrust voor niks in zo’n klein hoofd. Verruimende en bevrijdende gevoelens en gedachten zijn er ook wel, maar de rommel is er altijd doorheen. En laat dat dan het doel zijn van mediteren: dat je vanbinnen één grote, ruime vlakte wordt, zonder het geniepige struikgewas, dat het uitzicht belemmert. Dat er dus ‘iets van God’ in je komt, zoals er in de negende van Beethoven iets van ‘God’ is. Dat er ook iets van ‘Liefde’ in je komt, niet zo een luxe-liefde van een half uurtje, waar je heerlijk in zwelgt, trots op je eigen verheven gevoelens, maar liefde, waar je iets mee kunt doen in de kleine dagelijkse praktijk.”                                                   
Uit haar dagboeken blijkt dat zij steeds meer ontvankelijk wordt en zich toevertrouwt aan de kracht van de goddelijke liefde waarin zij zich ten diepste geborgen weet. Dat ‘iets’ is bij Etty Hillesum de Goddelijke liefde. Langzaam ontwikkelt  zich bij haar een intuïtief en fijnzinnig gevoel van verbondenheid met God, een besef van  ‘Liefde van God’,  niet afhankelijk is van topervaringen. Zij werd steeds meer  ontvankelijk  in de ‘grote ruime vlakte’ voor de stille  werkzaamheid van de Geest in haar diepste innerlijk.

primi sui motori con e-max.it
Onze nieuwsbrief >