Stil Worden

"Ik ontdekte dat ik minder en minder te zeggen had, tot ik uiteindelijk stil werd en begon te luisteren. En in die stilte hoorde ik de stem van God."

Sören Kierkegaard 


Wanneer het verlangen naar stilte gewekt is en  we  overdacht  en gericht  tijd en ruimte voor stilte maken, kan het ‘stil worden’ en het proces van verstilling ingeleid worden. Stil worden is een proces van vertragen, verlangzamen, onthaasten, stilvallen, stil staan …  Stil worden is tegelijk ook vereenvoudigen, versimpelen, versoberen, verminderen, verkleinen, loslaten….. Het stil worden is ook belangrijk, omdat het ons dwingt om te zwijgen. Allereerst van buiten: we spreken niet hardop, we doen er het zwijgen toe. Maar vervolgens ook van binnen, want we proberen niets toe te voegen aan die maalstroom van gedachten die er al is. Ook als we denken, spreken we!  De filosoof Sören Kierkegaard  ontdekte, dat wanneer hij tot zwijgen kwam omdat hij niets meer te zeggen had,  stil werd, uiteindelijk tot luisteren begon te komen en daarin de stem van God kon horen. Spreken is zilver, maar zwijgen is goud. 

Zich tot zwijgen brengen. Hierin komt tot uitdrukking, dat het zwijgen er reeds is.Willi Massa beschrijft dit proces mooi en beeldend: “Ik breng mij tot het zwijgen, zoals men een kind naar het bad draagt en behoedzaam erin laat glijden. Het bad wacht op het kind. Zo wacht ook het zwijgen in de grond van ons wezen op ons. De stilte wacht op ons. Het is geen grafstilte. Zo'n stilte ontstaat, wanneer wij onszelf met geweld tot zwijgen brengen. De stilte, die op ons wacht, is een levende stilte, in welke het leven ademt. Het is een stilte gelijk die in een kinderkamer, wanneer het kind rustig slaapt. Een levende stilte. We lopen op onze tenen naar binnen, om die stilte niet te verstoren.“ 

Ook Karlfried Graf Dürckheim, schrijft in zijn nog altijd  lezenswaardige boeken ‘Stilte’ en  ‘Het dagelijks leven als oefening’ over het belang van stil worden : "Ook in onze tijd is de oer-ervaring van de mens nog niet volledig verloren gegaan, dat hij wanneer hij werkelijk gelukkig is, stil wordt, en dat omgekeerd daar, waar hij in staat is werkelijk stil te worden, het ware geluk pas aan hem verschijnt’. De vruchtbaarheid van het stil worden behoort tot de oerervaringen van de mens. Dürckheim  beschrijft uitgebreid het belang van benedictio vacui, de zegen van het vrij zijn van de dingen en hun lawaai. 'Wat groeit, maakt geen lawaai.' Lawaai, bedrijvigheid en haast, zowel uiterlijk als innerlijk, stoppen groei, zowel de lichamelijke als die van de ziel en de geest; ze storen de groei van de mens in zijn heelheid......’ De ervaring van de meesten van ons is echter, dat zo gauw we naar een stille plek gaan  of onze meditatie plaats opzoeken en in de meditatiehouding gaan zitten om  stil  te worden om God te zoeken, we dan pas horen hoeveel lawaai en onrust er in ons zitten. In de stilte kom je jezelf tegen, en dat is vaak niet leuk. Daarom deinzen we terug voor de stilte.

Niet voor niets zegt de dichter van Psalm 65 ‘U komt stilheid toe.’ Goed is het in stilheid te wachten op het heil van de Heer’ (Klaagliederen 3:26). Ook de stilte in de woestijn waarin Jezus zich, nog voor zijn openbare optreden in terugtrok was geen gewijde stilte, maar de voorwaarde voor een diepe, fundamentele worsteling met demonische gedachten. Alleen doordat Jezus trouw bleef aan de boodschap van de Thora, aan God,  kwam hij sterker uit deze worsteling tevoorschijn en kon hij gaan spreken tot de mensen. Ook de karmeliet Wilfried Stinissen, beschrijft bij het zoeken naar stilte en het stil worden het belang van de afstemming op God: ‘Wanneer je op eigen kracht wil verstillen, kun je in je binnenste droombeelden, gedachten en voorstellingen ontmoeten die een heleboel lawaai produceren, maar als je God toelaat verstomt het en voel je zijn aanwezigheid’.                                         

Stil worden, stil vallen, de stilte zijn dus lang niet altijd liefelijk. Er vindt nogal eens een worsteling plaats. Het is dan ook heel normaal, dat we bang zijn om echt stil te  (willen) worden. Vroeg of laat komen we altijd weerstand tegen om de stilte in te gaan, te mediteren. We stellen het mediteren uit met plausibel klinkende argumenten of stoppen helemaal met mediteren en de meditatiegroep.
Wanneer we besloten hebben om de stilte te zoeken, stil te  worden, roept  dat als vanzelf tegelijk een meditatieve houding en het mediteren op. Als we willen mediteren, worden we stil. De beide elementen, stil worden en mediteren, reiken elkaar de hand. Ze helpen en versterken elkaar. Ze hebben een gezamenlijk terrein. Maar….. eigenlijk hoeven we de stilte niet te scheppen! De stilte, evenals het zwijgen, zijn er al, in ons. Wat we moeten doen is, vanuit de afstemming op God, daar binnengaan, stil worden, stilte worden. Het is het doel en de uitdaging van  stiltemeditatie dat we onszelf toestaan om stil genoeg te worden om die innerlijke stilte naar boven te laten komen.

 

primi sui motori con e-max.it
Onze nieuwsbrief >